عزیز دور غمگین عزیز دور غمگین بمان که شب سر ایدشکوفه های سیمین ز تیرگی در آیدعزیز دور عاشق بحوان ترانه ات را بحوان مگر بگوشم خدیث باور آیدچه سود حواندنت را گه آنسوی چهانیشب تو چون سر آید شب من از در آیدولی به زنده ماندن بسی بهانه دارمیکی همین که فردا بهاری دیگر آیدیکی همین که فردا نهال نو نشانمیکی همین که دانه به ره کنم فشانهمگر به بام خانه دوتا کبوتر آیدیکی همین که دستی ز دوستی یگیرمکز آستین او گل به جای خنجر آید

سرزمين من سرزميني كه تمام رودخانههاي جهان در آن جاريست من به تو چه بخشيدهام؟هيچ!حتي براي آن دو گنجشك خيس سرگردانآشيانهاي نساختم آشيانهاي كه در مسير باد نباشد ...تو به من چه بخشيدهاي؟سرزمين كوچكي كه تمام رودخانهها تمام كوهها تمام جنگلهاجايي كه تمام پرندگان در آسمانش پرواز ميكنندآواز ميخوانندتخم ميگذارندو براي جوجههايشان آشيانه ميسازند

یادش بخیر دیروزآنروزهای رفته که از یادمان نرفتهآنروزها که دیده غافل به زیر پا بوددر جان وباور ما شوری دگر بپا بودشور جوانی ما آنروزها دگر بودفکر رسیدن اما ، از شام تا سحر بودآنروزهای آبی ، آن شوکت جوانیآن عشق و آن حرارت، تازگی و طراوتجزء خاطرات دیروزچیزی نمانده امروزازمن چه مانده باقی ، عزلت به کنج غربتاز تو چه مانده بر جای ، افسوس و آه و حسرت. سعید توللی

سلام
سلام من به تو ای مهربان دوست
سلام من به باران های پاییز
سلام من به دیوار و به دهلیز
سلام من به هرچه شمع خاموش
به آن کینه که می گردد فراموش
سلام من به یک لبخند زیبا
گره هایی که با دستی شود وا
سلام من به یک مرغ گرفتار
به آن دستی که زخمی گشته از کار
سلام من به هر چیزی که خوب است
به خورشیدی که هنگام غروب است

همیشه رفتن راه رسیدن نیست.

گاه می رویم تا برسیم.کجایش را نمیدانیم.فقط میرویم تا برسیم
بی خبر از آن که همیشه رفتن راه رسیدن نیست.
گاه برای رسیدن باید نرفت.باید ایستاد و نگریست
باید دید. شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت می کند
زیرا گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشوند
و به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند

می خواهم با ابرهای سپید آرزوهایم

خانه ای بسازم محکم و پایدار
برای قوهای قشنگ دریاچه
برای ماهی های سرخ کوچولو
برای هر آنکه صدایش را کسی نمی شنود
می خواهم از فراز قله ها
آری....بلندترین قله ها....فریاد بزنم
آزادی را... عشق را... برابری را....

خانهی دوست کجاست؟ من دلم میخواهدخانهای داشتم،پر از دوستانِ یک رنگاز شقاوت، از ریا خالی،از تنفر بیزار،و دورویی نیست میانگوش تا گوش بنشینند بَرِ هم.و من آن روزشتابان و غزلخوان میرفتم،به در خانهی سهراب،و به اشگِ چشمِ شقایقهای وحشی،بر سَردَرِ آن،مینوشتم ای دوستتو اگر بار دگر برخیزی،میدانی" خانهی دوست کجاست؟

دوست
رفتم اما دل من مانده بر دوست هنوز
میبرم جسمی و دل در گرو اوست هنوز
بگذارید بآغوش غم خویش روم
بهتر از غم بجهان نیست مرا دوست هنوز
گرچه با دوری او زندگیم نیست ولی
یاد او میدمدم جان به رگ و پوست هنوز

دوستی
دل من دیر زمانیست که می پندارد
دوستی نیز گلیست مثل نیلو فر و ناز
ساقه ترد و ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است آن که روا میدارد
جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد

قوی تر از تاریکی چیست؟
صدایی از درخشش نورها
در فضای دل انگیز صبحگاهی پدیدار شد
و آهنگین گفت :
قوی تر از تاریکی ،
نورهای باهم بودن آدم هاست

اینجا تهران است.
شهری که در کافه اش هدایت
از گذشته حرف می زد.
فروغ برای ما شعر می خواند
شاملو "خوشه" مهر را پخش می کرد.
سهراب در سکوتی نجیبانه
کنار نقاشی های تنهایی می ایستاد.
اخوان روایت اساطیر دور را نقالی می کرد.
فردین کرامت انسانی را بصحنه می آورد
آیا از آن تهران چیزی
خارج از خاطرات ما بجا مانده؟